De Camino-ervaring van Nadine en haar kleindochter Flavie
Sinds de ontdekking van het graf van de apostel Jacobus de Meerdere in de 9de eeuw trekken pelgrims naar Santiago de Compostela in het Spaanse Galicië. De Camino zit in de lift; elk jaar stappen honderdduizenden pelgrims naar Santiago. Welke route ze ook volgen, ze eindigen allemaal voor de kathedraal met een onbeschrijflijk gevoel van samenhorigheid en verwezenlijking. Nadine (73) en haar kleindochter Flavie (16) wandelden de Camino Portugués langs de kust en vertellen meer over hun ervaring.
“Ik wil morgen weer vertrekken. Het was zo mooi. De Camino heeft iets verslavends. Ik raad iedereen aan om eens naar Santiago de Compostela te stappen. Maar ik waarschuw je: de kans is groot dat het niet bij één keer blijft.
- Nadine
Waarom kiezen om de Camino te stappen?
Nadine: Als de kleinkinderen achttien zouden worden, wilden mijn echtgenoot en ik met hen een mooie reis maken. Maar voordat de oudste achttien werd, is mijn man gestorven aan de spierziekte ALS. Ik had al twee keer een pelgrimstocht naar Santiago gedaan en wilde dat heel graag nog eens doen. Ik kreeg het idee om de Camino te stappen als sponsortocht ten voordele van de ALS Liga. Daarvoor zocht ik een wandelmaatje en dus vroeg ik aan vrienden en familie wie er mee wilde gaan.
Flavie: En ik zei meteen ja. We hebben toen elk een tekstje geschreven over ons plan en dat verspreid. Ik startte met "Ik ga met mijn omie, 73 jaar, op stap" en omie met "Ik ga met mijn kleindochter, 16 jaar, op stap". Mensen konden dan kiezen hoeveel geld ze wilden bijdragen, maar we stelden voor om zo'n 0,05 cent per kilometer te geven.
Nadine: Met de bijna 300 kilometer die we hebben gestapt, hebben we €2.840 ingezameld voor onderzoek naar ALS. Ik ben superblij dat ik dat samen met mijn kleindochter heb kunnen doen.
Waarom kiezen voor de Portugese Kustroute?
Flavie: Ik vond de kustroute heel leuk, omdat die zo afwisselend was. Het ene moment liepen we langs de zee, het andere moment in dorpjes door toffe straatjes en dan weer door eucalyptusbossen. Ik heb tijdens onze tocht een Camino-boekje bijgehouden met herinneringen en ik heb daar zo enkele blaadjes tussengestoken. Als ik dat nu opendoe, ruikt dat nog steeds lekker fris.
Nadine: Ja, zeker vroeg in de ochtend, roken die bossen heel goed inderdaad. Ik vond het ook een heel mooie route en eigenlijk ook verrassend rustig. Sommige stukken liepen we helemaal alleen.
Flavie: Soms had je de keuze om een langer stuk langs een mooi uitzicht te wandelen, of gewoon rechtdoor over een gemakkelijke weg te gaan. Wij kozen de langere routes. 's Avonds deden we er ook nog wat kilometers bij om naar een dorpje te gaan, of naar het strand. Zo kwamen we ook aan de 300 km, terwijl de route eigenlijk in totaal rond de 260 kilometer is.
Ik vond het ook een toffe ervaring om het bootje te nemen van Portugal naar Spanje. Zeker als ik zag hoe grappig omie daar zat met haar grote reddingsvest aan.
Nadine: Ja, het was meer reddingsvest dan omie, maar allez, ik mocht toch mee (lacht).
De Camino met een vleugje luxe
Flavie: Ooit wil ik nog wel eens de Camino stappen, maar dan met de trekrugzak en slapen in tenten. Dan kom je toch nog meer in contact met andere mensen, denk ik.
Nadine: Maar ik herinner me wel dat je de luxe van slapen in een hotel wel fijn vond, hè Flavie.
Flavie: Ja, dat is waar. Je kon gewoon toekomen, je naam zeggen en naar je kamer gaan. Neerploffen op bed. Oh, en een lange, warme douche nemen. Zonder dat mama zegt dat ik niet te veel water mag gebruiken (lacht).
Nadine: We werden ook overal vriendelijk ontvangen. Ze verwachtten ons al, waardoor het inchecken zéér vlot ging. Soms werd de bagage zelfs al naar boven gebracht.
Flavie: Het ontbijt was ook overal heel lekker en uitgebreid. In het hotel in Santiago hadden ze zelfs een gigantische pot Nutella met een pompje; dat had ik echt nog nooit gezien.
Nadine: Een keer heeft Flavie wel voor ons moeten onderhandelen of we niet vroeger dan 8 uur konden ontbijten, omdat ze heel warm weer voorspelden. En we wilden al voor de hitte vertrekken. Vroeger ontbijten ging daar niet, maar we kregen wel een pakketje mee om onderweg te eten.
Ontmoetingen op de Camino
Nadine: Op de Camino kom je eigenlijk heel makkelijk in contact met mensen. Je hebt sowieso al een gemeenschappelijk doel. Flavie is ook zo'n spraakwaterval dat we vanaf dag 1 vrienden hadden gemaakt.
Flavie: Ja, met het groepje Belgen gaan we binnenkort afspreken en de Amerikaanse vrouw zei ook dat ik altijd welkom was in Californië. Met de Denen hadden we ontdekt dat we vaak in dezelfde hotels sliepen en dan gingen we soms samen eten, of liepen we een stuk samen. Het was leuk om de verhalen die omie al kende, ook aan onze nieuwe vrienden te kunnen vertellen.
Nadine: Er was ook een Engelse vrouw die Flavie had uitgelegd wanneer je much gebruikt en wanneer many.
Flavie: Ja, dat was echt de beste Engelse les ever. Al ben ik nu wel vergeten wat de regel is, vrees ik (lacht).
Aandenkens verzamelen
Flavie: Ik vond het ook tof dat we een paspoort (credencial) kregen waar we onderweg stempels in konden verzamelen. In de kathedraal konden we dit paspoort dan laten zien en kregen we een compostela, het officiële bewijs van onze tocht.
Nadine: Vroeger waren al die stempels gratis. Maar nu zie je wel dat ze soms voor de mooie waxstempels 2 euro vragen. Maar je kiest natuurlijk zelf of je ze wil laten zetten of niet.
Waarom een kamschelp hét symbool is van de Camino
Heb je je al afgevraagd waarom je op de Camino overal schelpen ziet? De sint-jakobsschelp, vernoemd naar Jacobus de Meerdere, is hét symbool van de Camino. Waarom? Daar bestaan talloze theorieën over. Zo zou Sint-Jacob na zijn executie in Jeruzalem naar Spanje zijn vervoerd. Na een storm spoelde het lichaam, als bij wonder ongedeerd, maar bedekt met kamschelpen, aan in Galicië. De vele groeven zouden ook wijzen op de vele wegen die samenkomen in Santiago. Andere theorieën zijn praktischer: in Galicië vind je veel schelpen en de vroegere pelgrims gebruikten deze om water mee te scheppen en om uit te eten. De schelpen werden een manier om jezelf herkenbaar te maken als pelgrim en om zo voedsel en onderdak te kunnen vragen tijdens de tocht. Hier werd ook misbruik van gemaakt door 'neppelgrims'. Om dit tegen te gaan, werden het pelgrimspaspoort en de compostela bedacht.
Voorbereiding op de Camino
Flavie: Eerst was ik niet van plan om wandelschoenen aan te doen, omdat ik dacht dat die allemaal lelijk waren. Maar ik heb er toch mooie gevonden.
Nadine: Ja, gelukkig, want goed ingelopen wandelschoenen en sokken zijn echt wel cruciaal. Ik ga ook vaak wandelen en fietsen. Daarom niet altijd giga-afstanden, maar het is wel belangrijk om je conditie op peil te hebben als je elke dag rond de 20 kilometer of meer wandelt op de Camino.
Flavie: Ik ben misschien één keer gaan wandelen als voorbereiding. En ik doe ook niet echt aan sport. Maar het ging supervlot. Soms zelfs stukken aan 7 kilometer per uur. De stukjes over rotsen, waar het iets meer klauteren was, vond ik ook heel leuk.
Nadine: Ja, dat is de jeugd, hè. We hadden wel een goede regeling dat Flavie voorop mocht lopen wanneer ze wilde, als ze verderop maar wachtte op mij. Dat werkte prima.
Nadine: Over het algemeen hadden we geluk met het weer voor de maand juli. De meeste dagen was het droog, bewolkt en grijs, en dan klaarde het in de avond op als we toekwamen in het hotel. Maar de eerste dagen was het wel echt bloedheet. Mijn gouden tip is dan om je petje of buf om de zoveel tijd nat te maken en zo aan te doen, heerlijk verfrissend!
Flavie: Een goede drinkbus is ook wel handig. Meestal kwamen we echt voldoende gratis drinkpunten en kraampjes tegen waar we iets konden kopen.
Nadine: Weet je nog die man die echt alle soorten fruit en frisdrank verkocht die je maar zou kunnen willen? Je kon daar ook kiezen wat je betaalde; hij werkte met een vrije bijdrage. Dat vond ik echt iets dat past bij de Camino.
Flavie: Ja, ik weet ook nog goed dat we op restaurant zaten en dat de serveerster naar ons toekwam om te zeggen dat we met deze temperaturen echt zeker voldoende moesten drinken. Zij vulde toen nog onze drinkbussen extra bij.
Nadine: We zijn eigenlijk echt bijna alleen maar sympathieke mensen tegengekomen op de Camino.
Met Anders Reizen op pelgrimstocht
Wil je net als Nadine en Flavie met Anders Reizen naar Compostela stappen? Dat kan in groep, met je eigen gezelschap of solo. Ga voor de Camino Francés, de Camino Portugués door het binnenland of de Camino Portugués langs de kust (te voet of met de fiets). Welke route je ook kiest, wij regelen het bagagevervoer en de logies. Je krijgt een helder infopakket of gaat op pad met een ervaren begeleider. Zo kan jij zorgeloos wandelen.
2027 is een 'Heilig Jaar' op de Camino
Wie in 2027 de uitdaging van de Camino aangaat, zal een extra bijzondere editie beleven. In 2027 valt de feestdag van Jacobus de Meerdere (25 juli) namelijk op een zondag, waardoor het volgens de traditie een ‘Heilig Jacobusjaar’ of Ano Xacobeo is. Zo’n heilig jaar trekt duizenden extra pelgrims aan die hopen op een volledige kwijtschelding van de straffen voor hun zonden in het vagevuur. Hiervoor wandelen ze o.a. door de ‘Heilige Deur’ of Porta Santa in de kathedraal, die enkel geopend is tijdens een Heilig Jaar. Maar ook voor wie niet gelovig is, is een Jacobusjaar een unieke belevenis. Verwacht je aan veel bedrijvigheid en festiviteiten langs de route. Door de voorspelde populariteit boek je best zo snel mogelijk. Zeker als je in de zomermaanden wil reizen.
